ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ

33771_10150289707735364_732170363_15091404_1185833_a.jpg

ΒΟΣΤΩΝΗ, 27 του Μάη, 01:24 π.μ.

Απόψε κάνει άνοιξη. 

Έχει και φεγγάρι. 

Όχι ολόκληρο. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Με κοιτάει. 

Ε, και λοιπόν ; Κι εγώ το κοιτάω κι ας μην το ξέρει. 

Αυτό τουλάχιστον δεν έχει διάβασμα, ενώ εγώ έχω. Ειδοποιός διάφορα! 

Κι όμως σε λίγο καιρό που δε θα 'χω ούτε 'γω διάβασμα, δε θα 'ναι εδώ. 

Ούτε κι εγώ! 

Βίοι παράλληλοι... 

Αλήθεια, τι να' ναι άραγε Αυτό που παίρνουμε τόσο στα σοβαρά; 

Τη ζωή μας, ή μήπως αυτά που μας προσφέρει και της προσφέρουμε; 

Κι όμως η ζωή είναι παιχνίδι.

Κι αν έπρεπε να την παρομοιάσω με κάποιο συγκεκριμένο, αυτό θα ήταν το πόκερ.

Για να επιβιώσεις πρέπει να ξέρεις να υποχωρείς, να πηγαίνειςπάσο όταν είσαι αδύναμος.

Να χτυπάς όταν είσαι σε θέση ισχύος, να ποντάρεις στις δυνάμεις σου.

Να μπλοφάρεις όταν το λέει η καρδιά σου, όταν τα κέρδη θα είναι σαφώς σημαντικότερα του κίνδυνου που εμπεριέχουν πιθανές απώλειες.

Και τέλος, όταν έχεις το απόλυτο φύλο να ανοίγεις τα χαρτιά σου.

Μόνο τότε κερδίζεις την παρτίδα, κατοχυρώνεις την ισχύ σου. 

Μα όμως όλα – έτσι και τα παιχνίδια - κάποτε τελειώνουν. 

Προς τι λοιπόν τόσο άγχος και πίεση να κάνουμε τα πάντα, εδώ και τώρα ; 

Βιαζόμαστε να φτάσουμε στο τέλος ή νιώθουμε το τέλος να έρχεται σε μας, απρόσκλητο όπως πάντα ; 

Θα έλεγα τίποτα απ' όλα αυτά.

Απλά έτσι μας έχουνε μάθει. 

Είναι όμως πολύ πιο όμορφη η ζωή όταν τη ζεις μεταξύ σοβαρού κι αστείου.

Όταν βλέπεις αστεία τα πολύ σοβαρά και σοβαρά τα πολύ αστεία. 

Τότε όλα αλλάζουν. 

Διασκεδάζεις. 

Στοιχηματίζεις με τον εαυτό σου πως μπορείς να ισορροπήσεις κι όμως ξέρεις ότι αυτό είναι μια ουτοπία. 

Και τότε τι μένει ; 

Μα, το σημαντικότερο. 

Να ξεχωρίζεις εσύ από όλους, γιατί εσύ ξέρεις να διακρίνεις το σοβαρό από το σοβαροφανές και το αστείο από το γελοίο. Το αυθεντικό από τα κακέκτυπο. 

…Τρώω παγωτό, ελπίζω "αυθεντικό", το φεγγάρι όμως δε με βλέπει. Όχι πια!

Μου κρύφτηκε. 

Πίσω από κάποιο σύννεφο, πίσω από το Mass General, θα σας γελάσω. 

Δεν έχει όμως πλέον σημασία. 

Λέω να του κρυφτώ κι εγώ κάτω από τα σεντόνια μου, Πίσω από τα στόρια μου. 

Bιοί παράλληλοι...

Νίκος Μυτιληναίος (Boston, V.99)